تبلیغات
اخبارجهان ورزش - 33 سالگی ات خبر خوبی نیست آقای کریمی
 
اخبارجهان ورزش
ورزش+نشاط=سلامتی
درباره وبلاگ


سلام دوستان عزیزلطفا نظرات وپیشنهادات خود رو برای بهتر شدن وبلاگ برای ما بفرستید.درضمن اگه زحمتی نیست درنظر سنجی ماشرکت کنید.

مدیر وبلاگ : اکبر عبدی
مطالب اخیر
نویسندگان
نظرسنجی
بهترین تیم دنیا کدام تیم است؟









آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

جادوگر امروز شعله‌های شمع 33 سالگی‌اش را به باد می‌سپارد و ما البته نگرانیم كه پس از او، دیگر دل كسی برای فوتبال بازی كردن با بچه‌های بی‌سرپرست تنگ نشود

کریمی - هاوش - هیرسا
 سی‌وسومین سالگرد تولد علی كریمی است و وب سایت رسمی فدراسیون جهانی فوتبال،  این مناسبت را به ایرانیان تبریك گفت. همه جای دنیا یادآوری سالروز تولد ستارگان و مفاخر فوتبال كشورهای مختلف، بهانه‌ای برای تاكید بر ارزش‌ها و تجلیل از زحمات آنهاست و حالا نوبت ایرانیان رسیده است تا نشان بدهند برای تقدیر از ستاره مردمی‌شان، منتظر زمان بازنشستگی او و یا چشم فروبستنش از جهان نمی‌مانند و به بلوغ لازم برای ارج نهادن به خدمات قهرمانان زنده خودشان رسیده‌اند. علی كریمی از نقطه نظر فنی، انسانی و حتی اخلاقی شایسته بهترینهاست، ما اما نمی‌توانیم انكار كنیم كه حالا چند سالی هست فرا رسیدن زادروز او نه تنها خوشحال‌مان نمی‌كند، بلكه با خودش موجی از حسرت و دل‌نگرانی را برایمان به همراه می‌آورد. شادمانی امروز، سزاوار مردی است كه تولدش را در كنار دوستان پرشمارش جشن می‌گیرد. در ذهن ما اما، شنیدن خبر تولد علی كریمی،‌ یك گام نزدیك‌تر شدن آخرین ستاره واقعی فوتبال ایران به خط پایان را تداعی می‌كند و این،‌مسلما چیزی نیست كه به خاطرش شعف‌زده و خشنود باشیم.



2­- ورود به 34 سالگی برای یك بازیكن حرفه‌ای فوتبال، برخاستن ناقوس بدصدای وداع قریب‌الوقوع با دنیای مستطیل سبز است و حالا هواداران جادوگر هم آرام آرام باید خودشان را آماده به خاطر سپردن آخرین شعبده‌های او كنند. بازنشسته شدن سوپر استاری در اندازه‌های علی كریمی، بدون تردید برای فوتبال هر كشوری یك خبر بد و یك اتفاق تلخ است، اما ابعاد ناراحت كننده چنین رویدادی بی‌گمان برای ایرانیان وسیع‌تر هم خواهد بود. برای فوتبال ما، علی كریمی آخرین مرد از تبار ستارگان حقیقی است؛ آنهایی كه سرشان به تن‌شان می‌ارزد و آنقدر ارزشش را دارند كه پسربچه‌ها پوسترشان را روی دیوار بزنند یا نگاه مطالبه‌گر و پرتوقع جوانان امروزی را برای دقایقی از فوتبال مدرن اروپا، به سمت ورزشگاه‌های داخلی بچرخانند. نزدیك شدن علی كریمی به ته خط، خبر از انقراض نسل بازیكنانی می‌دهد كه واقعا شایسته توجه یك ملت بودند، اهمیت جایگاهی كه در آن قرار داشتند را می‌دانستند و به عنوان «ستاره»، نیم‌نگاهی هم به وظایف اجتماعی‌شان داشتند. پس از امثال كریمی و مهدوی‌كیا، میدان برای تركتازی بازیكنان متوسطی آماده می‌شود كه نه‌تنها از نظر فنی چنگی به دل نمی‌زنند، بلكه صدای اعتراض‌شان را هم فقط وقتی می‌شود شنید كه وصول مواجب ناسزاوارانه چند صد میلیونی‌شان چند صباحی به تاخیر افتاده باشد. از فردای بعد از علی كریمی، دل‌مان تنگ خواهد شد برای بازیكنی كه روی یك دستمال، چهار نفر را درهم می‌پیچید و البته آنقدر معرفت داشت كه با كارنامه‌ای مملو از تحفقیر امثال توتی، بالاك و لی‌وون‌جائه، در كوتاه‌ترین زمان ممكن به ملاقات بلندترین مرد ایران زمین بشتابد؛ پسر بیمار و رنجوری كه بزرگترین آرزویش دیدار با كریمی بود و به سرعت به این رویا دست یافت.
 
 3­- دورنمای دنیای بعد از علی كریمی، اصلا برای فوتبال ایران روشن نیست. بی‌تردید همه ما سقوط وحشتناكی را تجربه خواهیم كرد، با جدایی از جادوگر و دل بستن به ستاره‌های قلابی و بی‌هویتی كه بعضی‌های‌شان شادی بعد از گل هم بلد نیستند! چقدر فاصله وجود دارد بین بازیكنی مثل علی كریمی كه حتی به اعتراف سرسخت‌ترین مخالفانش هم كیفیت فنی بین‌المللی داشت و البته هرگز حتی یك جمله هم در ستایش از خودش به زبان نیاورد، با امثال غلامرضا رضایی و مهرداد اولادی كه اولی قیمت اصلی‌اش را دو میلیارد تومان ارزیابی می‌كند و دومی همین دیروز مدعی بود تراكتوری‌ها باید هشت بازیكن بدهند تا بتوانند او را بگیرند؟! اگر كسی بتواند این فاصله نجومی را حساب كند، درخواهد یافت بعد از وداع ستاره‌های اصل و نسب‌داری مثل علی كریمی و مهدی مهدوی‌كیا، فوتبال ایران تا كجا عقبگرد خواهد داشت. جادوگر امروز شعله‌های شمع 33 سالگی‌اش را به باد می‌سپارد و ما البته نگرانیم كه پس از او، دیگر دل كسی برای فوتبال بازی كردن با بچه‌های بی‌سرپرست تنگ نشود، نگران آن بازیكن جوانان پرسپولیس كه در كیوسك می‌خوابد نباشد، استرس بی‌لباسی تیم ملی بانوان را نگیرد و دلش برای تنهایی‌های امثال بابك معصومی نلرزد.
 
4­- گاهی فكر می‌كنیم كاش علی كریمی به جای ایران در اروپا به دنیا می‌آمد. شاید اگر او خارجی بود، هیچ‌گاه وضعیتی به وجود نمی‌آمد كه به خاطر اعتراضات صریحش به كمبودهای وحشتناك موجود، بارها طعم اخراج و محرومیت را بچشد و مدت‌ها گوشه‌نشین شود. در آن صورت حتما شرایطی برایش فراهم می‌كردند كه ذره‌ذره استعدادش تبدیل به چشمه‌های ناب هنر شود و میلیون‌ها نفر از تماشای جادویش لذت ببرند. بالاتر از همه اینها اما، شاید اگر كریمی ایرانی نبود، آقای رییس فدراسیون فوتبال كشورمان تولد او را هم مثل زادروز فرانچسكو توتی تبریك می‌گفت و به خاطرش دست به قلم می‌برد!




نوع مطلب :
برچسب ها :

       نظرات
جمعه 20 آبان 1390
اکبر عبدی